MotoGP – Marquez knokt door 
Het blijft records regenen, helemaal als Marc Marquez zijn huidige vorm door blijft zetten. Ditmaal ging hij de boeken in als de jongste winnaar van vijf races achter elkaar, een record dat hij wist af te pakken van Giacomo Agostini. Hij zit nog in de lente van zijn carrière, maar de huidige MotoGP-wereldkampioen lijkt ook zo’n groot icoon te gaan worden. Dat liet hij andermaal zien in de race op Le Mans. Met een nieuw ronderecord reed de Spanjaard naar de pole position en het leek weer een herhaling te gaan worden van wat hij liet zien in de afgelopen wedstrijden. Niets was echter minder waar, want Marquez moest flink aan de bak om zijn vijfde zege van het seizoen te grijpen. De Honda-coureur kwam in de beginfase namelijk klem te zitten op de tiende plek, na een bijna-botsing met zijn ‘concurrent’ (kun je hem zo eigenlijk nog wel noemen?) Jorge Lorenzo. Dat deed hem flink terugzakken, na toch al geen geweldige start te hebben gemaakt. Het zorgde er in ieder geval voor dat de wedstrijd zeer interessant werd, want nu konden enkele coureurs aan de kop proberen weg te komen. Andrea Dovizioso kon even de leiding nemen, maar had niet de snelheid om zich los te wrikken van de rest. Valentino Rossi kon dat wel, maar het gat met Stefan Bradl en de verrassende Pol Espargaró werd nooit groot. 

Inmiddels was Marquez bezig met een inhaalslag en dat ligt hem wel. Misschien maakt hij daarom stiekem ook wat foutjes in het begin van de race, om zo wat spanning voor zichzelf te brengen. In hetzelfde tempo probeerde Jorge Lorenzo eveneens naar voren te komen, maar dat lukte de Yamaha-coureur niet helemaal. Hij kwam vast te zitten op plaats zes en het betekende wederom een flinke nederlaag voor de titelkandidaat, die dat nu al niet meer blijkt te zijn.

Door de tegenvallende prestaties van Lorenzo en ook landgenoot Dani Pedrosa (vijfde) ontstonden er ineens podiumkansen voor enkele jonge goden, zoals Stefan Bradl en Pol Espargaró. Het duo aan Moto2-kampioenen moesten echter een ‘man on a mission’ voor zich dulden. Alvaro Bautista kende een vervelende start van het 2014-seizoen (drie nul-scores in de eerste drie races), maar is op de weg terug. Na zijn zesde plek op Jerez had de Honda Gresini-coureur nu zicht op het podium en dat was voor hem voldoende motivatie om daadwerkelijk als derde over de streep te komen, achter Marquez en Rossi. Het was een enorme opluchting voor de man uit Talavera de la Reina en vierde zijn derde plek daarom ook als een overwinning. Zijn prestatie mag sowieso knap genoemd worden, want Bautista is de enige man op een RC213V die rijdt met Showa-vering in plaats van Öhlins. Het lijkt erop dat de combinatie nu goed samen kan werken en het dus tijd is om te oogsten, zoals Bautista dat op Le Mans dus deed. Iemand die juist veel pech kende, was Colin Edwards. In de laatste paar ronden had de op afscheidstournee zijnde Amerikaan kans om zowel Hiroshi Aoyama als Yonny Hernandez nog te grijpen en alsnog dertiende te worden, maar Edwards moest uiteindelijk zijn Yamaha over de streep duwen. Resultaat: de zeventiende plaats. Probleem: running out of fuel… Iets wat zowel voor de motor als Edwards zelf geldt.

Moto2 – Icerabbit on fire
Lang leek Simone Corsi voor een verrassing te kunnen gaan zorgen. De Italiaan reed een behoorlijke poos aan kop, maar in de achttiende ronde sloeg Mika Kallio, de winnaar van Jerez, genadeloos toe. De Fin had duidelijk nog een versnelling over en zette een eindspurt in. Corsi had daar geen antwoord op en moest zodoende de race afsluiten op plek twee. De NGM Forward Racing-coureur zal daar zeker niet ontevreden mee zijn geweest, want het zorgde na dertien wedstrijden ervoor dat Corsi weer eens het podium mocht beklimmen. Achter zijn rug was klassementsleider Esteve ‘Tito’ Rabat lang in gevecht met Luis Salom en Jonas Folger. De Spanjaard kon uiteindelijk wel de laatste podiumplaats pakken, waardoor hij nog altijd een voorsprong, zij het minimaal, verdedigt op Kallio. De overwinning van de Fin zorgde er overigens voor dat vier van de vijf verreden races nu zijn gewonnen door het Marc VDS Racing Team. Een knappe prestatie van de Belgische equipe. De enige race die zij niet wonnen, werd in Argentinië op naam van Maverick Viñales gezet. De Moto3-wereldkampioen had nu echter op Le Mans moeite om te strijden voor de laatste podiumplek en moest die dan ook laten schieten, ten faveure van Tito Rabat. De Pons-coureur deed echter wel laten zien dat hij over vechtersmentaliteit beschikt, want hoewel het allemaal niet gemakkelijk verliep, versloeg hij uiteindelijk wel zijn teamgenoot Salom en Folger. Hoewel een zesde plek een zeer knap resultaat voor de Duitser is, moet hij haast wel teleurgesteld het Franse circuit hebben verlaten. Folger was namelijk het gehele weekend snel en mocht van pole position starten. Helaas kwam het er dus niet uit tijdens de race.    

Moto3 – Jack is back
De dag begon gelijk goed voor het Franse publiek. Zij kregen namelijk een knotsgekke Moto3-race voorgeschoteld. Het nodige ellebogenwerk werd ook ditmaal niet geschuwd en het zorgde voor spektakel. Efren Vazquez, hoe kan het ook anders, was eigenlijk continu betrokken bij de opstootjes. Halverwege de race tikte hij na een inschattingsfout het achterwiel van Alex Marquez aan, waarbij de twee Spanjaarden wonder boven wonder rechtop bleven zitten op hun Honda’s. Vazquez, de snelste man in de trainingen, zakte daardoor flink terug in de grote kopgroep, maar was vastbesloten om terug te komen. De comeback leek te slagen, mede gepusht door het feit dat Vazquez nu eindelijk zijn eerste GP kon gaan winnen. De Honda-coureur van Racing Team Germany kwam ook weer aan de leiding te liggen, maar ging uiteindelijk in de fout. In de laatste ronde ging hij samen met Jack Miller de bocht in en kwam daardoor wederom in aanraking met een andere coureur, ditmaal dus Miller. De Australiër liet zich echter niet weg zetten en kon zijn ideale lijn behouden, Vazquez juist niet. Hij moest na de touche een zeer wijde lijn pakken en kwam daardoor in het gedrang te zitten, waar gestreden werd om plek vijf. Miller hield uiteindelijk de leiding in het krappe laatste gedeelte van het circuit en kon zodoende de race winnen. Een knappe prestatie, aangezien de KTM-coureur en leider in het kampioenschap er tijdens de wedstrijd niet geweldig uit zag, met hier en daar wat ontsnappingen aan een highsider. De beloning, de derde zege van het jaar, was daardoor waarschijnlijk extra zoet. Met hem mochten Alex Rins en Isaac Viñales naar het podium. Voor de neef van Maverick betekende het zijn debuut op het GP-ereschavot. Efren Vazquez moest uiteindelijk genoegen nemen met de zesde plaats, een positie die hem uiteraard flink teleurstelde. Dat reageerde hij af op racewinnaar Jack Miller door hem vlak na de finish opnieuw een beuk te geven. En wederom zat Vazquez fout.     

Het Nederlandse duo in de Moto3, Scott Deroue en Bryan Schouten, kenden wederom geen gemakkelijk weekend. De twee debutanten waren ver verwijderd van WK-punten, maar probeerden alsnog een plekje in de top-twintig te veroveren. Dat lukte Schouten, met een negentiende plaats. Deroue moest halverwege de race de pits opzoeken vanwege een loszittend dashboard en kwam daardoor met een ronde achterstaand binnen als 25e. De volgende stop waar de enige twee Hollandse Grand Prix-coureurs opnieuw kansen hebben om WK-punten te scoren, is Mugello. In het weekend van 31 mei en 1 juni gaat daar het GP-geweld losbarsten.  

Fotografie 2Snap

Voor uitslagen ga je naar www.motogp.com.  

Wie dacht dat Nederland alleen in de wegrace en motorcross zeer talentvol is vertegenwoordigd, heeft het mis. Goed mis zelfs. De pas zestienjarige Jaimie van Sikkelerus en de slechts negentienjarige Devon Vermeulen staan aan de vooravond van hun grote doorbraak in het Supermoto. KTM-rijder Van Sikkelerus gaat daarbij voor top-3 in het sterk bezette Duitse kampioenschap, TM-fabriekscoureur Vermeulen richt zich zelfs op de Europese titel in zonder twijfel ’s werelds onbekendste spektakelsport. 

Hoewel Jaimie en Devon tot de top in Nederland behoren, kunnen ze er absoluut niet van leven. Sterker nog, er moet heel veel geld bij in een seizoen en dat is in een sport die relatief onbekend is niet eenvoudig. Zo gaat de familie Sikkelerus niet op vakantie… Jaimie: ‘Mijn KTM’s kosten per stuk zo’n 20.000 euro. Tel daar zeker nog 20.000 euro aan andere kosten bij op… Je hebt het dan over twee dikke jaarsalarissen.’ 

Voor Vermeulen ligt het iets ingewikkelder qua prijs, iets simpeler qua kosten: ‘Ik weet niet wat mijn TM’s precies kosten, want het zijn fabrieksmotoren, maar ik gok dat ze nog wel iets duurder zijn dan de twee van Jaimie. Je hebt dus behoorlijk veel en trouwe sponsors nodig. Gelukkig hebben Jaimie en ik die en kunnen we ons ook richten op een maatschappelijke carrière. Ik ben lerend automonteur en werk daarvoor vier dagen in de garage en zit nog één dag op school.’ 

Binnen het ONK past zo’n werkweek natuurlijk perfect, maar wat als Vermeulen internationaal rijdt? ‘Als ik op maandagmorgen een vroege vlucht heb, ga ik niet naar huis maar direct door naar het werk. Je moet niet zeuren als je deze sport doet. Gelukkig komt mijn baas ook uit de Supermoto-wereld, anders was het natuurlijk niet mogelijk.’ 

Het verhaal van Jaimie is ook hierin bijna gelijk, ware het niet dat hij lerend motorfietsmonteur is. ‘Daardoor kan ik ook vrij gemakkelijk het werk combineren met het racen. Mijn collega’s kennen de bijzondere motorwereld namelijk allemaal. Het hebben van een andere baan is eigenlijk niet eens mogelijk.’ 

Het gehele interview met Jaimie van Sikkelerus en Devon Vermeulen vind je in MOTOR Magazine, die sinds donderdag in de winkels ligt. Daarin lees je onder andere waarom Jaimie nadat hij zijn rug, borstbeen en oogkas brak, toch weer durfde te gaan rijden en hoe je met een paar simpele technieken net zo kunt driften als de twee jonge talenten.

Fotografie: Guus van Goethem

Het waren geweldige tijden, toen Jurgen van den Goorbergh in volle glorie meestreed op het allerhoogste niveau. We hebben vandaag het recht om even te mijmeren en de tijden van weleer te herbeleven, want het zal niet lang duren totdat we Jurgen weer serieus in actie kunnen zien.

Notabene in de week waarin Max Biaggi (nog altijd een vriend van Van den Goorbergh) zijn terugkeer aankondigt, vangen we hier op de redactie een zeer betrouwbaar gerucht op: Van den Goorbergh gaat weer competitief motor rijden. Het precieze hoe en wat is nog onbekend, maar hoogstwaarschijnlijk zien we de oud GP-coureur binnenkort terug in een endurance-wedstrijd, en zeker niet voor spek en bonen.

De reden laat zich raden: Van den Goorbergh start dit jaar weer in de Dakar op twee wielen, en wil daarvoor in optimale conditie zijn. Nou heeft Van den Goorbergh zijn lichaam altijd gezond gehouden, mede doordat hij recreatief nog vaak in het vadel zit en met gemak twintig kilometer hardloopt, maar een competitieve wedstrijd moet gaan zorgen voor de echte competitie-focus. En dat maakt de Dakar voor ons Nederlanders alleen maar interessanter: zal Van den Goorbergh zich vooraan het deelnemersveld laten zien?