De een is Amerika’s langstlopende – ’t is maar hoe je rekent – motorfietsenfabrikant, de ander is Amerika’s eerste geregistreerde distilleerderij: voor het zesde achtereenvolgende jaar vernieuwen ze het partnerschap dat de Challenger Dark Horse een exclusieve kleurstelling geeft. Slechts 107 stuks met een prijs van $36.999 per stuk zijn ze vanaf 20 oktober te bestellen.
De twee Amerikaanse merken, Indian Motorcycle en Jack Daniel’s, zetten voor het zesde opeenvolgende jaar hun partnerschap voort waarbij ze samen met Klock Werks Kustom Cycles voor een speciale versie van een Indian model tekenen. Vorig jaar was het de Roadmaster Dark Horse die de hoofdrol speelde, dit jaar is gekozen voor de Challenger Dark Horse Bagger, uitgerust met de vloeistofgekoelde PowerPlus-V-twin die 122 pk levert en een maximumkoppel heeft van 178 Nm.
Er zijn geen technische wijzigingen, maar wel een speciale Whisky Pearl-livery, tal van themadetails zoals het zadel, de kleppendeksels, de luchtfilterkast en de voetsteunen voor bestuurder en passagier. De uitrusting blijft ongewijzigd, met onder meer de adaptieve led-koplampen van de Pathfinder, het 7-inch tft-infotainmentsysteem dat de Ride Command-boordcomputer met geïntegreerde satellietnavigatie bedient en het 400-watt Power Band Audio-multimediasysteem. Het elektronische pakket omvat het Smart Lean Technology-systeem – dat gebruik maakt van ride-by-wire en de IMU van Bosch – om ABS, tractiecontrole met bochtenfunctionaliteit en motorrem bij gasafsluiten kan controleren.
De Jack Daniel’s Limited Edition Indian Challenger Dark Horse kan vanaf 20 oktober bij de Amerikaanse dealers worden besteld. Of ze ook beschikbaar komen in Europa, is nog niet bevestigd. In ieder geval zullen slechts 107 stuks worden geproduceerd en te koop worden aangeboden voor een prijs van 36.999 dollar. In Nederland zijn de Challenger Dark Horse en Limited te koop voor 36.590 euro.
De Chinese motorfabrikant CFMoto heeft op sociale media foto’s gepubliceerd van een nieuw concept. De CFMoto Vision Concept SR of SR-C21 lijkt een serieuze supersportmotor met race-ambities te zijn.
Middenklasse of high-end supersportmotor?
Als we afgaan op de foto’s, kunnen we ervan uitgaan dat de 300SR en 250SR een grote zus krijgen. Maar CFMoto heeft zich tot nu toe ingehouden met meer precieze informatie. We vermoeden dat een grotere KTM-motor (CFMoto en KTM werken samen in een partnerschap) zal worden gebruikt. Het zou kunnen gaan om dezelfde 800cc-parallelletwin als gebruikt in de CFMoto 800MT Adventure, maar dit moeten we op dit moment wel als speculatie beschouwen.
Het ontwerp is ontwikkeld door CFMoto R&D Europe Modena 40 en CFMoto kondigde op sociale media aan dat het een klein voorproefje biedt van wat komen gaat. Als je naar het ontwerp kijkt, zou het bijna een superbike voor de WorldSBK kunnen zijn. De zeer grote remschijven zijn voorzien van afdekkingen waarin ventilatieopeningen zijn verwerkt. De remmen zijn van Brembo. De vering is van Öhlins. De voetsteunen zijn zeer ver naar achteren geplaatst, wat een heel sportieve zithouding suggereert. De SC Project-uitlaat lijkt ook rechtstreeks uit de racerij te komen. Natuurlijk mogen de grote winglets aan de voorkant niet worden vergeten. Een andere visuele traktatie is de enkelzijdige achterbrug, die het achterwiel perfect aftekent.
Het feit dat dit waarschijnlijk een straatlegale motorfiets is, is ook te zien aan de stijlvolle lichtunits. Je kunt hier niet echt spreken van een koplamp, want er zijn alleen dunne gebogen verlichtingslijnen aan de voorkant te zien. Er zit ook een achterlicht op de conceptfiets.
Kawasaki brengt in samenwerking met Adidas binnenkort twee toffe sneakers op de markt. In deze nieuwe sneakers van Kawasaki Ninja en Adidas staan de silhouetten van twee Kawasaki-motoren centraal. De Adidas sneakers ZX 8000 en ZX 5K Boost krijgen door deze samenwerking een wel erg bijzondere make-over.
Kawasaki Ninja x Adidas ZX 8000
De nieuwe Adidas ZX 8000 is geïnspireerd op de Kawasaki Ninja ZX-7R sport. Dit is een gifgroene motorfiets waar op de zijkant het woord ‘Ninja’ is gezet. Dit is ook terug gebracht in de Adidas ZX 800 waar op het middenpaneel ook de term ‘Ninja’ is gestikt.
De colorway van de sneaker zijn geïnspireerd door de motorfiets en heeft rondom het model meerdere details die hinten naar de Kawasaki Ninja ZX-7R. De upper van het silhouet heeft een witte kleur en heeft perforatie gaatjes rondom de neus en middenpaneel.
De gifgroene mudguards delen dezelfde kleur als de motor en de blauwe details op de eyestays en de hiel halen ook inspiratie uit dit motorvoertuig.
Op de hiel en neus van de ZX 8000 zijn zilveren metallic details te vinden. Deze doen denken aan het framewerk van de Kawasaki Ninja. Op de tong van de linker sneaker is het Kawasaki logo afgedrukt.
Kawasaki Ninja ZX-7R.
Kawasaki Ninja x Adidas ZX 5K Boost
Het andere model van deze collab is de Adidas ZX 5K Boost. Dit silhouet haalt zijn inspiratie uit de Kawasaki Ninja ZX-10R dat in 2021 is ontworpen. De zwart-groene colorway van deze motorfiets is teruggebracht in het adidas paartje. De sneaker heeft een zwart mesh bovenwerk. De gifgroene details rondom de sneaker hinten naar het motorvoertuig, evenals de zilveren heel counter.
Ook op dit model is het woord ‘Ninja’ op de zijkant van de sneaker te zien. Het paartje komt met twee verschillende kleuren veters en veter tags. Op de tong van de rechter schoen is het merk ‘Kawasaki’ in het label gestikt.
Er is nog geen officiële releasedatum bekend van deze twee paartjes. Wel zullen de sneakers in 2021 nog gereleased worden. Houd deze releasekalender in de gaten om de release niet te missen.
Jeffrey Herlings won beide GP’s en voert de WK-stand weer aan.
Met nog vijf wedstrijden te gaan lijkt het zeker dat de wereldtitel MXGP naar een rijder gaat die al eerder wereldkampioen was. Maar wordt het Jeffrey Herlings, Romain Febvre of toch Tim Gajser?
Door zijn val bij het passeren van de finish in Teutschenthal, waardoor hij een week later in Frankrijk verre van fit aan de start stond, viel Jorge Prado af als titelkandidaat. Weer een week later reed hij voor eigen publiek in Arroyomolinos de sterren van de hemel. Hij werd daar tweede en derde, goed voor de tweede plaats totaal. Een mooie uitslag, maar wel net iets minder dan een jaar eerder toen hij zijn thuis-GP won. Gajser, koploper na de Duitse GP, kwam van het trio titelkandidaten het minst goed uit deze beide GP’s. Hij liet in Frankrijk nogal wat punten liggen door niet verder te komen dan de klasseringen zes en drie. Hij kwam in de eerste manche slecht van start, verbeterde zich, maar maakte toen een foutje en kon weer aan een inhaalrace beginnen. De tweede race verliep voor de Sloveen beter, maar een derde plaats is toch niet voldoende als je strijdt voor de wereldtitel. Ook in Spanje maakte Gajser zo nu en dan foutjes en werd daar vierde en tweede. Begint hij last te krijgen van druk?
Voor eigen publiek reed Febvre erg sterk. Aangemoedigd door duizenden landgenoten won hij de eerste race. Herlings kwam nog tot aan zijn achterwiel, maar wist hem net niet te pakken. Ook in Spanje reed de Kawasaki-rijder sterk, maar dat vertaalde zich niet in een goede puntenscore. Na winst in de eerste manche volgde een geweldige tegenvaller na de pauze. Kort na de start ging hij onderuit en moest hij zich vanuit de achterhoede (24e bij de eerste doorkomst) een weg door het veld banen. Dat deed hij voortreffelijk, maar meer dan de zevende plaats kort achter Brian Bogers zat er voor hem niet in.
Brian Bogers reed een sterkte tweede manche in Spanje.
Jeffrey Herlings grote winnaar
De grote winnaar was Jeffrey Herlings, die achtereenvolgens als tweede, eerste, derde en eerste over de finish kwam, waarmee hij beide GP’s won. Overwinningen 95 en 96. Nog vijf en dan evenaart hij Stefan Everts! De achterstand van twee punten op Gajser na de Duitse GP werd omgezet in een voorsprong van vijftien. Het verschil met Febvre is opgelopen van zes naar twaalf punten. Maar er zijn nog tien manches te gaan en dus zijn er nog 250 punten te verdelen. Over de afloop van het seizoen is daarom nog geen zinnig woord te zeggen.
Glenn Coldenhoff reed niet z’n beste GP’s van dit jaar, maar wist zijn achtste plaats in de WK-stand goed vast te houden. Brian Bogers scoorde matig in Frankrijk, maar verraste in Spanje met een zesde plaats in de tweede manche. Calvin Vlaanderen verbeterde zich één positie in de stand.
MX2 overzichtelijk
In de MX2 is de situatie duidelijker, want met een voorsprong van meer dan honderd punten op zijn Yamaha-teamgenoot Jago Geerts kan Maxime Renaux de titel nauwelijks nog ontgaan. Roan van de Moosdijk scoorde in Frankrijk twee negende plaatsen, maar stapte in Spanje in de eerste manche af omdat een oude polsblessure opspeelde. Kay de Wolf behaalde in alle manches punten – ondanks een gebroken neus in de laatste manche in Spanje – en lijkt zeker van een plek in de top-tien in de WK-eindstand.
Dit natuurgeweld waaide donderdagmiddag over het San Juan circuit.
De WorldSBK-ronde in Argentinië leek uit te lopen op een drama. Natuurlijk door de reisbeperkingen maar ook door een heuse zandstorm, die een dag voor de eerste training veel schade aanrichtte en van het circuit een stoffige bedoening maakte. Door het harde werk van de lokale organisatie liep het allemaal nog vrij goed af. Daar zullen de boekhouders van de teams heel anders over denken…
De eerste overzeese WK Superbike-ronde sinds februari 2020 bleek veel meer voeten in de aarde te hebben dan vooraf gedacht en gehoopt. Rijders en teams waren allereerst redelijk verbaasd dat de wedstrijden in Argentinië op de kalender bleven staan. Naast corona met alle ingewikkelde reisbeperkingen van dien, was het laatste evenement op Circuito San Juan Villicum in 2019 allesbehalve vlekkeloos verlopen. Vanwege een stoffige asfaltlaag door de nabijgelegen woestijn, waarbij door de hoge temperaturen ook nog eens teerolie vrijkwam, besloten zes rijders in de eerste race niet te starten. Door wat politieke druk en lagere temperaturen gingen alle rijders een dag later wel van start in de overige races. Met in het achterhoofd de twijfel hoe het racen in Argentinië deze keer zou verlopen, kwam er nog een probleem bij. Veel vluchten werden anderhalve week voor vertrek geannuleerd. Met zeer veel moeite konden de meeste teams nog hun reis omboeken, maar wel tegen ticketprijzen van duizenden euro’s. Daarnaast waren er nog veel extra en relatief hoge kosten verbonden aan coronatests, huurauto’s en visa. Maar lang niet de volledige paddock had – om verschillende redenen – de oversteek gemaakt. Supersport-rijders Randy Krummenacher en Yari Montella waren niet van de partij. Andere coureurs moesten het doen zonder vaste teamleden. Voor Ten Kate Racing Yamaha-rijder Galang Hendra Pratama was het met zijn Indonesische paspoort niet mogelijk om een visum te bemachtigen. Hierdoor waren er slechts twintig Supersport rijders.
Het vliegveld van Buenos Aires is de enige plek in Argentinië waar internationale reizigers op dit moment welkom zijn. Dorna had speciaal voor de paddock vier charters geregeld naar San Juan, wat zo’n 1.100 km verder ligt. Keurig geregeld, maar het betekende wel dat veel rijders lang moesten wachten op Buenos Aires, waardoor ze in totaal 30 tot 40 uur over hun reis deden. Tijd om uit te rusten was er niet, want veel rijders moesten een dag later – in een andere tijdzone – al beginnen aan hun eerste training. Allemaal verre van ideaal wanneer je een topprestatie moet leveren. Eenmaal op het circuit was er wel een meevaller. Het circuit was voorzien van compleet nieuw asfaltlaag, ‘een biljartlaken’, zoals Kervin Bos het noemde. Daarnaast was het circuit ook compleet schoongereden door de lokale organisatie. Althans zo leek het, want donderdagmiddag kwam er een nieuwe verrassing. Een enorme zandstroom waaide over het circuit, waardoor al het werk van de organisatie teniet werd gedaan. De storm had ook voor veel schade in de paddock gezorgd. Opnieuw werd alles in het werk gesteld om de baan zo schoon mogelijk te maken voor de trainingen. Dit bleek vrij goed gelukt, gezien het mooie compliment van Rea na afloop van de eerste dag: ‘De organisatie heeft goed werk verricht. De baan ligt er goed bij, er zijn geen hobbels meer en er ligt al aardig wat rubber op de baan. Buiten de ideale lijn ligt er nog wel zand, maar dat is vergelijkbaar met Qatar. Het circuit heeft een mooie layout om op te racen!’ Tijdens de races bleek ook dat er volop ingehaald kon worden en waren de omstandigheden vergeleken met de voorgaande jaren veel beter. Zo liep een veelbesproken WorldSBK-ronde -ondanks zeer veel geregel en kosten – toch nog relatief goed af.
Sterk optreden van Michael van der Mark
Michael van der Mark was in de subtop goed onderweg in Argentinië. In de eerste race had de BMW-coureur al een goed tempo, maar werd het ook een vrije saaie race voor de Rotterdammer. Michael finishte als zesde niet ver achter de strijd om de vierde positie. Na een sterk slot scoorde Van der Mark een top-vijf klassering in de Superpole Race. In de tweede race had Michael lang zicht op het gevecht om de kop. Uiteindelijk finishte hij net als in de eerste hoofdrace als zesde. Ook in het kampioenschap heeft Michael de zesde positie stevig in handen. ‘Al met al was het een goed weekend, ik heb mooie gevechten geleverd en we werden steeds beter. Het was mooi dat we in Race 2 konden strijden met de jongens voor het podium, maar we moeten zeker nog een beetje sneller worden’, aldus Michael.
Michael mag tevreden zijn met constantie prestaties in Argentinië.
Toprak op matchpoint
Toprak Razgatlioglu leek op een hattrick af te stevenen in Argentinië. Na een eenzame triomftocht in de eerste race, wist de Yamaha-coureur Scott Redding te verslaan in de Superpole Race. Redding had ondertussen zijn laatste kansen op de titel al verspeeld met een vroege crash in Race 1. Jonathan Rea had met een tweede en derde plaats al tien punten verloren op Razgatlioglu voor aanvang van de tweede race. In deze slotrace was er een geweldig gevecht tussen de top-drie, waarbij Redding uiteindelijk de sterkste was. Rea maakte weer een paar punten goed door voor Razgatlioglu als tweede te finishen. De zesvoudig-kampioen moet tijdens de slotronde in Indonesië maar liefst 30 punten goedmaken op Razgatlioglu om hem van zijn eerste wereldtitel af te houden.
WK Superbike tussenstand (na 35 races)
1: Toprak Razgatlioglu (TR) | Yamaha | 531 2: Jonathan Rea (GB) | Kawasaki | 501 3: Scott Redding (GB) | Ducati | 465 4: Michael Ruben Rinaldi (I) | Ducati | 278 5: Andrea Locatelli (I) | Yamaha | 270 6: Michael van der Mark | BMW | 236 7: Alex Lowes (GB) | Kawasaki | 213 8: Garrett Gerloff (USA) | Yamaha | 213 9. Axel Bassani (I) | Ducati | 199 10: Alvaro Bautista (E) | Honda | 180
Toprak Razgatlioglu is er dichtbij om Jonathan Rea van zijn troon te stoten.
We hopen dat u het nooit mee hoeft te maken; uw motor wordt gestolen. Dat is op zichzelf al een kleine ramp, maar gelukkig bent u goed verzekerd. Heeft u een Beperkt Casco of Volledig Casco dekking op uw verzekering? Gelukkig, dan kunnen wij voor u aan de slag! U meldt de diefstal bij ons. Wij zullen voor u contact opnemen met de verzekeraar om de uitkering zo spoedig mogelijk te laten plaatsvinden.
Verzekeraars stellen voorwaarden aan het uitkeren na een diefstal. We hebben een aantal tips op een rijtje gezet welke u én ons gaan helpen bij het versnellen van dit proces:
– Doe aangifte!
– Een verzekeraar verlangt dat u uw motor op de juiste manier op slot zet. Dit moet u in veel gevallen aan kunnen tonen door middel van een originele aankoopnota van uw slot. Bewaar deze dus goed!
– Bij diefstal dient u ook alle originele sleutels van het slot te kunnen overhandigen
– Dat geldt ook voor uw motor, ook hiervan dient u alle originele sleutels te overhandigen.
– Stuur ons preventief een foto van hoe uw motor gestald en op slot staat. Dit voorkomt discussies met de verzekeraar mocht de motor gestolen zijn.
Duidelijke communicatie op voorhand, kan achteraf een groot verschil maken. Dus houdt ons op de hoogte!
Marco Simoncelli, geen MotoGP-coureur die ooit voor zulke grote tegenstellingen zorgde. Of je was fan of hij dreef je tot waanzin, zoals bij Dani Pedrosa en Jorge Lorenzo. Tot het zo verschrikkelijk misging op Sepang, alweer tien jaar geleden. Pas toen realiseerden zijn criticasters wat voor uniek persoon de MotoGP verloren was. Over die dramatische crash hebben we het liever niet meer, wel over het bijzonder leven van Simoncelli dat op 23 oktober 2011 zo abrupt ten einde kwam.
Marco Simoncelli op de grid van Sepang in 2011. Het zijn dit soort foto’s die altijd enorm veel indruk maken, want op dit moment weet nog niemand dat het enkele minuten later zo mis gaat. Elke coureur kent dit risico, maar niemand denkt eraan zo vlak voor de start. En al helemaal Marco Simoncelli niet, die in de klasse ‘geen angst’ van de buitencategorie was. ‘Je leeft met vijf minuten hard racen op een motorfiets meer dan andere mensen in hun hele leven’, is zonder twijfel de mooiste uitspraak van hem, maar wat ons betreft zelfs een van de mooiste ooit.
Een van de allereerste foto’s die Fermino Fraternali, een vriend van Henk Keulemans, maakte van Marco Simoncelli. Geen nummer 58, geen krullen maar ook op 9-jarige leeftijd al o zo duidelijk Simoncelli.
En de allerlaatste foto die Henk Keulemans maakte van Marco Simoncelli… De start van de Maleisische Grand Prix 2011, een race die geen uitslag heeft. Na het ongeluk van Simoncelli werd er – zeer terecht – niet opnieuw gestart. Wie op motogp.com surft naar de uitslag, komt daardoor enkel een wit vlak tegen, terwijl in de WK-stand bij elke rijder onder ‘MAL’ een wat ons betreft zeer toepasselijk streepje staat.
Hoewel de racewereld Marco Simoncelli al lang kende, maakte het grote publiek op Jerez 2004 voor het eerst kennis met hem. Het begon daar al direct goed voor hem, want op zaterdag pakte hij de 125cc-pole position. Of beter gezegd: op vrijdagmiddag want in die tijd vonden er nog twee kwalificaties plaats (over veranderende tijden gesproken). Zaterdag waaide het vervolgens zo hard dat slechts een enkeling z’n tijd kon verbeteren. De Italiaan pakte de pole overigens geheel in stijl door op zaterdag er stevig af te gaan. Op zondag draaide alles ook om een val, maar dan die van koploper Casey Stoner (KTM) die zich aan het einde van de wedstrijd liet verrassen door de steeds slechtere weersomstandigheden. Ook Marco had het in het begin lastig op een nat Jerez en zakte ver terug, voordat hij weer ver naar voren reed en zo de eerste was die kon profiteren van Stoners crash. Uiteindelijk kwam Super Sic tot veertien GP-zeges, maar bijna iedereen weet zeker dat dit aantal nog flink had kunnen groeien…
In 2008 bezorgde Simoncelli het legendarische motormerk Gilera de eerste wereldtitel in de 250cc-klasse. Bijzonder, want in tegenstelling tot een aantal andere coureurs begon hij het seizoen niet met een echte fabrieksmachine, maar met een veredelde productieracer, de LE. Nadat Simoncelli vervolgens in Mugello zijn eerste 250cc-GP-zege behaalde, was de ban gebroken en kreeg hij na nog een aantal podiumklasseringen vanaf de GP van Duitsland eveneens de beschikking over een echte fabrieksmachine. Het resulteerde uiteindelijk in de 250cc-wereldtitel! Eigenlijk had Simoncelli dat jaar erop ook wereldkampioen moeten worden, maar een valpartij op een crossmotor in de winter (waarbij hij een botje in zijn pols brak en de eerste twee wedstrijden moest missen) en (te veel) valpartijen tijdens het seizoen zorgden ervoor dat dit niet gebeurde.
Puur familiegeluk na het behalen van de 250cc-wereldtitel, met moeder Rossella, vader Paolo, op de motor zus Martine en links vriendin Kate. Bizar genoeg is dit een foto van… Sepang. Iedereen die drie jaar later zat te kijken, kan zich ongetwijfeld zo de radeloosheid van Paolo en Kate voor de geest halen, die net als de rest van de wereld direct wisten dat het echt heel serieus was met ‘hun’ Marco. Een mooie wetenswaardigheid is dat Kate een nieuwe relatie heeft.
Valpartijen, ze horen of je het nu wilt of niet ook bij het leven van Marco Simoncelli. Veel is er al over gezegd, nog meer over geschreven, maar wat ons betreft komt niemand ook maar in de buurt van de uitleg van Aligi Deganello, de technicus die bijna nok de volledige GP-loopbaan van Simoncelli betrokken was: ‘Marco was een hele speciale jongen. Hij was heel gemakkelijk, eerlijk en open. Hij had een hele hechte band met zijn vader, maar ondanks die speciale band was het zo, dat Paolo mij nog wel eens belde en zei Aligi ga jij eens dit of dat met hem bespreken, want ik kan het niet. In tegenstelling tot Paolo bleef ik namelijk wel kalm. Zeker als het om fouten zoals valpartijen ging. In de meeste gevallen wist Marco altijd zelf wel wat er was gebeurd. Ik heb hem vaak tot kalmte gemaand. Dat was hij dan ook van plan te doen. Maar zo gauw hij zijn helm opzette en in het zitje van de machine zat, vergat hij geregeld alle goede voornemens. Op zulke momenten kon ik hem niet helpen. Beter gezegd, niemand.’
Voor velen was deze crash in 2011 in de Strubben de druppel, terwijl dat voor Simoncelli juist heel anders aanvoelde. Juist na Assen leek hij volgens mensen uit zijn privésituatie wat behoedzamer te zijn geworden. Het was trouwens ook echt niet zo dat de kritiek van onder anderen Lorenzo – met wie hij hier viel – hem in de koude kleren ging zitten. Helemaal niet zelfs, want het was een gevoelige jongen.
Silverstone 2011.
Niet alleen vader Paolo had een hele bijzondere band met Marco, ook toenmalig HRC-director Shuhei Nakamoto had dat zoals op deze foto indrukwekkend zichtbaar wordt. ‘Soms was ik zelfs een beetje hard tegen hem, bijvoorbeeld na zijn eerste MotoGP-podium in Brno toen ik hem zei: “Gelukkig podium!” was hij daar zo boos om. Maar ik wilde hem motiveren omdat ik wist dat hij nog meer kon.’ De reden? Nakamoto zag in hem de coureur die de grootste vijand van Honda kon verslaan. En dat was toen Valentino Rossi op een Yamaha. Deze foto werd gemaakt op Mugello in 2012 toen Honda Marco’s RC213V aan de familie gaf en een Super SIC Fireblade beschikbaar stelde voor een veiling voor de Marco Simoncelli Foundation. Samen met journalist Paolo Beltramo en vader en moeder Simoncelli richtte Carlo Pernat, die Marco vele jaren als manager ter zijde had gestaan, de ‘Fondazione Marco Simoncelli 58’ op. Zodat Marco niet vergeten zou worden. Van de Piaggio Group kreeg de familie trouwens de 250cc-Gilera waarmee Marco in 2008 250cc-wereldkampioen was geworden. Over mooie gebaren gesproken.
Maar zoals deze foto’s uit Tavullia, Assen en Coriano (de woonplaats van de familie Simoncelli) laten zien, hoeven de ouders er duidelijk niet bang voor te zijn dat hun Marco ooit vergeten wordt.
Paolo Simoncelli heeft het nog altijd heel moeilijk met het verlies van zijn zoon, zo bleek in 2017 tijdens een interview met hem: ‘Het is wisselend. Als ik alleen ben, is het moeilijker. Dan ga je zitten nadenken. Met praten over mijn overleden zoon heb ik echter geen moeite, want ik weet dat Marco altijd normaal en eerlijk is geweest. Voor mij kan hij elk moment terugkomen, alsof hij nu op reis is.’ Zijn eigen Squadra Corse-team geeft hem gelukkig veel positieve afleiding. Een team dat er mede gekomen is door Carlo Pernat (links) en Aldo Drudi. Door de inzet van allereerst Pernat en Drudi bleken alle sponsors, die eerder Marco Simoncelli bij het team van Fausto Gresini steunden, mee te willen doen en daarmee blijkt de racewereld toch niet die harde wereld te zijn. Die wereld waarin Marco Simoncelli zich zo thuis voelde.
Wanneer ik vroeger zei dat ik kouwe poten had, kreeg ik direct op m’n kop. Handen Marien, het zijn handen. Alleen daarom ben ik al zo blij dat wij dit jaar weer de KouwePotenTocht kunnen houden. Per redactievergadering begin ik er een paar keer over. Gewoon omdat het mag, niet omdat het moet. Om het nog mooier te maken, gaan we dit jaar naar Friesland. Als startgerechtigd Elfstedenrijder een provincie waar ik een bijzondere band mee heb, al is het wel even wennen dat het dit keer 250 kilometer is… Ach, zo lang je niet hoeft te klunen, niets aan de hand.
Het wordt zaterdag 30 oktober zonder enige twijfel een geweldige motortoertocht, met uiteraard fantastisch eten en nog veel mooiere locaties. Laat dat maar aan Michiel van Dam over. Zelfs als je denkt dat je een gebied kent, weet Michiel altijd wel een dijkje of weggetje te vinden waar je nooit eerder reed. Hetzelfde geldt voor het start- en eindpunt. Ooit van Restaurant Hof van de Koning in Heerenveen gehoord? Nee? Ik ook niet. In mijn geval zou dat zomaar kunnen komen omdat ik nog nooit een Elfstedentocht heb meegemaakt… Daarvoor moet namelijk alles meezitten en dat is het grootste verschil met de KouwePotenTocht. Het enige dat je daarvoor hoeft te doen is je in te schrijven op www.motor.nl/kouwepotentocht.
Goon-riding, het ziet er zo makkelijk uit maar het is o zo moeilijk (tenzij je natuurlijk echt niet kunt crossen, maar dan duurt het nooit lang voor je er waarschijnlijk knetterhard af vliegt…).
Ronnie Mac is wat ons betreft de absoluut goon-riding meester, dus maak je klaar voor een ontspannen begin van je zondagochtend!
Marc de Reuver, het is zonder twijfel de allerbeste crosser ooit die geen wereldkampioen werd. Altijd was er wel wat… ‘Ik heb in mijn carrière zoveel domme fouten gemaakt, dat ik nu precies kan uitleggen wat jongens vooral niet moeten doen’, is zo’n beetje zijn slogan geworden als succesvolle crosstrainer. In een zoektocht naar waarom zijn eigen carrière nooit geworden is wat het volgens velen had moeten zijn, vertelt De Reuver in zijn nieuwe boek Open over al zijn zware blessures, het verraad binnen de motorcrosswereld, geruchten over zijn stappersleven, vermeend dopinggebruik en de diepste mentale dalen. In samenwerking met non-fictie uitgeverij Edicola Publishing mag Motor.NL exclusief een voorpublicatie plaatsen. Zit je goed? Riemen vast? Vergeet De wereld volgens Gijp of het boek van wielrenner Thomas Dekker. Nu gaat het pas echt beginnen!
Titel
Open – Marc de Reuver
Auteur
Tim Gerth ISBN: 9789493201941 Omvang: 280 pagina’s
Marc ligt in het zand. Gevallen. Blessures? Nee. Pijntjes? Ook niet. Ging het te hard? Nooit!
De grote Marc de Reuver ligt op de grond. Niet dat iemand het doorheeft. Hij reed immers achteraan en de camera’s zijn gericht op de rijders die zich nog wel topcoureur mogen noemen: Cairoli, Nagl, Philippaerts, Ramon, stuk voor stuk namen die nog geregeld het podium bestijgen. Twee jaar geleden versloeg hij ze nog allemaal.
Vandaag zal het niet gebeuren. Zelfs het wiel houden van de mindere goden is te veel gevraagd. Honderden meters achter de staart van het veld hobbelt Marc rond. Het is moeilijk door de helm en de bril heen te kijken, maar de crosskenner, en vooral de Marc-kenner, ziet snel wat er scheelt: geen beleving, geen doel.
Zijn hoofd is allang niet meer bezig met het gevecht vooraan, of welk gevecht dan ook. Anoniem rijdt Marc zijn rondjes tot hij plots tegen de grond gaat, vlak voor de ingang van de pits. Waarom? Hij rijdt te langzaam.
Als de gevallen topcrosser opstaat, kijkt hij recht de pitlane in. Alle monteurs, teambazen en journalisten blikken in zijn richting. Iedereen die de opkomst en de val van het grote Nederlandse crosstalent heeft meegemaakt, kijkt naar het trieste tafereel dat zich verderop afspeelt. Een gevallen kampioen, die nooit écht wereldkampioen werd. Een belofte die een belofte bleef. Als een raket gestart en na nauwelijks schade te hebben aangericht, te laat voor een noodlanding.
…
Het is 2010 en de grote toekomst die zich ooit voor Marc de Reuver uitrolde, verdwijnt steeds verder uit het zicht. Vaak kwam Marc weg met de beperkte motivatie om honderd procent voor zijn sport te leven, maar nu kijkt het noodlot hem recht in het gezicht. Voor het eerst is er een signaal van een doodlopend carrière-pad.
Na talloze teleurstellingen, blessures en mentale dwalingen is hij uitgerangeerd bij de fabrieksteams. Geen enkele grote fabrikant die het risico, want zo kijkt men inmiddels naar Marc, nog aandurft. Na ruim zeven seizoenen als fabrieksrijder voor KTM, Yamaha en Honda, volgt de onvermijdelijke stap terug en is hij aangewezen op het privéteam van oude bekende John Beursfoon, dat met Suzuki rijdt.
‘John is altijd heel goed voor mij geweest, maar eerlijk is eerlijk: van fabrieks-Honda naar Beursfoon is een enorme stap terug.’ Aanvankelijk is er enthousiasme. Over de motor, de snelheid, het team. Het feit dat iemand nog het risico met hem aandurft na die vreselijke periode, is al een wonder. Er is nieuwe energie, zo lijkt het. Maar Marc realiseert zich maar al te goed dat dit het begin van het einde is.
De fabrieksteams zien hem niet langer als een interessante investering en ondanks dat hij pas 27 jaar oud is, en dus in de kracht van zijn leven zou moeten zijn, is het beste er ook al even af. ‘Dat is de eerste stap terug: geen fabrieksteam meer. Dan weet je: het gaat niet meer gebeuren. Het is over!’
Marc de Reuver realiseert zich dat zijn droom om wereldkampioen te worden, voor altijd een droom zal blijven. ‘Je komt niet meer terug op dat allerhoogste niveau. Ja, als je even gaat winnen. Dan weer wel’, maar dat lijkt een utopie.
Kansen om te winnen zijn er nog wel. Als geen ander weet Marc: in het zand is iedereen bang voor én van hem. In zijn eigen Lommel won hij in 2008 nog een manche, met twee vingers in zijn neus. In 2009 was hij geblesseerd en dus is het in 2010 tijd voor eerherstel, maar het zit er niet in. Maakt dat uit? Ook niet echt. Eigenlijk maakt het allemaal niet zo heel veel meer uit, sinds hij die pillen neemt.
…
Op een druilerige dag in februari 2010, ruim voor de start van het seizoen, gebeurt het: de altijd nuchtere, harde en directe crosser, raakt in paniek. ‘Ken je die serie Undercover van Netflix? Die camping die je daar ziet?’, begint Marc te vertellen over de serie waarin undercover politieagenten de fictieve Brabantse drugsbaron Ferry Bouman op zijn eigen woonwagenpark in de nek vatten. ‘Daar woonde ik, hè! Is dat meer ook te zien, dat water? Daar was het, daar was ik aan het hardlopen. Dan heb je een beetje een beeld.’
Marc de Reuver woont dan nog altijd in zijn veel te dure villa in België, tegenover de bewuste camping. De man op wie het personage van Ferry Bouman is gebaseerd, heeft hij geregeld in zijn campingstoeltje in de zon zien zitten. Daar, in dat gebied, loopt Marc zijn rondjes om zijn conditie op peil te houden, voor zover hij daar motivatie voor heeft. Hij kijkt om zich heen de natuur in, naar de bomen. En opeens dringen de gevolgen van deze stap terug tot hem door.
‘Ik ben heel bang om dood te gaan, hè’, zo beschrijft hij zijn algemene gemoedstoestand uit het niets. De vergankelijkheid van zijn eigen bestaan, beklemt hem. ‘Ik keek naar de bomen en dacht bij mezelf: hoelang blijven bomen staan? Als er iemand doodgaat, hebben mensen er gewoon schijt aan! Iemand gaat de grond in en het is “Ja, daaahááág!”. Ik ga ook dood, maar bomen blijven staan, de bakker blijft open.’
Het zijn gedachtes die zonder context en voor een normaal mens moeilijk te plaatsen zijn. Voor een sporter die zich realiseert dat zijn carrière over zijn hoogtepunt heen is, flitsen de gemiste kansen echter als een film voorbij. ‘Toen ik vijf was, zeiden ze al tegen me: jij wordt later wereldkampioen. Dat is heel mijn leven, heel mijn carrière, tegen me gezegd: “Jij wordt wereldkampioen!” Maar het is nooit gelukt. Helaas, pindakaas.’ De stap omlaag naar een privéteam is voor Marc het teken dat zijn kansen definitief verkeken zijn. Hij gooit volledig de handdoek in de ring. ‘Het einde komt in zicht.
Ik ben zelf altijd fabrieksrijder geweest en je weet hoe je daar wordt behandeld. Spullen, geld, het maakte allemaal niet uit. Als er maar gas gegeven wordt! Als fabrieksrijder zag je hoe hard andere jongens moesten werken en wat die allemaal moesten doen.’ Al die jaren kijkt Marc neer op de groep rijders waar hij nu deel van uitmaakt. ‘Het wordt steeds minder, dat weet je. Je weet hoe je toekomst eruit gaat zien. In één keer kwam dat bij me op: toen ik hard aan het lopen was en gewoon de natuur en die bomen bekeek. Ik herinner me dat moment nog precies.’
‘Ik raakte helemaal in paniek, moest stoppen met lopen en ging voorover staan om uit te hijgen, compleet in paniek.’ Een mislukte carrière, geen fabrieksteam meer, een veel te duur huis gekocht vlak voor de kredietcrisis, en nu ook nog eens financieel een flinke stap achteruit. Het resultaat laat zich raden, zeker wanneer iemand al heel gevoelig is voor impulsen: een paniekaanval. ‘Ik draaide helemaal door. Helemaal gek werd ik van die gedachtes.’
De helpende hand komt als hij een kalmeringsmiddeltje krijgt aangereikt door iemand uit zijn omgeving. ‘Doe maar, daar word je lekker rustig van.’ Het is de eerste van vele pilletjes…
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
